บทที่ 2 คนที่มาถึงผิดเวลา
นวลละอออ่านข้อความของภูเมืองขณะเดินออกจากห้องตรวจ
พบเจ้าของหมายเลขแล้ว เธอยอมรับว่าพูดตามที่มีคนสั่ง ผมจะเอาคำให้การไปให้หมอดู
เธอตอบเพียงว่า ค่ะ
เขากำลังทำงาน เธอก็ควรทำงาน
นวลละออเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนเห็นผู้หญิงคนหนึ่งลุกจากเก้าอี้หน้าห้องทำงาน
พิชญาถือถุงกระดาษสองใบ ยิ้มทันทีที่สบตา
“หมอนวลคะ พอมีเวลาสักครู่ไหมคะ”
“มีเรื่องเอกสารหรือคะ”
“เรื่องส่วนตัวนิดหน่อยค่ะ ญาไม่อยากให้ค้างคา”
นวลละออเปิดประตูห้อง เชิญเธอเข้ามา แล้ววางแฟ้มวีระชัยคว่ำไว้บนโต๊ะ
พิชญาวางถุงใบเล็กลงข้างแก้วน้ำ
“ขนมค่ะ เห็นสารวัตรบอกว่าหมอทำงานจนลืมกินข้าวบ่อย”
“ขอบคุณค่ะ”
พิชญายังไม่ได้นั่ง เธอมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างลังเล
“ญามาเรื่องรูปวันก่อนค่ะ กลัวหมอจะเข้าใจผิด”
นวลละออเลื่อนเก้าอี้ให้
“รูปนั้นมีอะไรต้องอธิบายหรือคะ”
“ญาอาจส่งไปโดยไม่คิด ญาชินกับการอยู่ในห้องทำงานเขา เลยไม่ทันนึกว่าคนอื่นเห็นแล้วจะรู้สึกยังไง”
พิชญานั่งลง วางถุงอีกใบไว้บนตัก
“อยู่ฝ่ายอำนวยการก็ต้องเข้าออกห้องสารวัตรอยู่แล้วค่ะ”
“ค่ะ”
“แต่ช่วงนี้ไม่ได้มีแค่งาน” เธอยิ้มบาง “เขาเหนื่อยมาก ญาเลยคอยดูให้ เรื่องอาหาร เรื่องเสื้อผ้า บางทีเขาก็ไม่ทันดูตัวเอง”
นวลละออจับปากกาบนโต๊ะ
“สารวัตรมีอะไรฝากมาหรือเปล่าคะ”
“เขาไม่รู้ว่าญามาค่ะ ถ้ารู้คงห้าม เขาไม่ชอบให้ใครพูดเรื่องส่วนตัว”
พิชญาลดเสียงลง
“โดยเฉพาะเวลายังไม่รู้จะอธิบายกับคนอื่นยังไง”
ปลายปากกาของนวลละออกดลงบนกระดาษจนเป็นจุดเข้ม
“คุณหมายถึงอะไรคะ”
“ญาไม่ได้จะเร่งให้เขาพูดค่ะ แค่…บางอย่างมันไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียกทันที คนที่อยู่ด้วยกันทุกวันก็พอรู้”
พิชญาก้มมองถุงบนตัก ก่อนหยิบกล่องอาหารออกมาให้เห็นครู่หนึ่ง
“นี่ก็ทำมาให้เขา เดี๋ยวญาต้องเอาไปส่ง เขาลืมกินอีกแล้ว”
นวลละออมองนาฬิกา
เมื่อวานเธอเองก็เคยถามภูเมืองว่ากินข้าวหรือยัง
เขาตอบว่ากินแล้ว
เธอไม่เคยถามว่าใครเป็นคนซื้อให้
“หมออย่าโกรธเขาเลยนะคะ” พิชญาพูด “เขาบอกญาว่าหมอไม่รับสาย ญาก็เป็นห่วง ไม่อยากให้เรื่องของเราทำให้งานเสีย”
คำว่า เรื่องของเรา ทำให้นวลละออเงยหน้าขึ้น
พิชญามองกลับด้วยสีหน้าอ่อนโยน
“ญาหมายถึงทุกคนน่ะค่ะ”
นวลละออวางปากกา
“ฉันไม่เคยเอาเรื่องส่วนตัวไปปนกับผลตรวจค่ะ ถ้าสารวัตรต้องการข้อมูล ฉันส่งให้ครบอยู่แล้ว”
“ญาทราบค่ะ ญาแค่อยากให้หมอสบายใจ”
เธอลุกขึ้น จัดหูถุงกระดาษให้เข้าที่
“อย่าบอกเขานะคะว่าญามา เขาคงดุญาอีก แต่ญาทนเห็นเขาเครียดไม่ได้จริง ๆ”
ประตูปิดลงพร้อมเสียงรองเท้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป
นวลละออนั่งอยู่ที่เดิม
ขนมบนโต๊ะมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กติดไว้ว่า ทานด้วยนะคะ
เธอเลื่อนมันไปไว้ริมโต๊ะ แล้วเปิดแฟ้มวีระชัย
อ่านบรรทัดเดิมสามครั้งก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองอ่านอะไร
นนท์กลับมาพร้อมชุดภาพที่จัดเรียงแล้ว
“ภาพต้นฉบับยังไม่ได้ครับ แต่ผมแยกภาพขยายกับภาพที่ไม่ปรับไว้ให้—”
เขาหยุดเมื่อเห็นเธอยกมือปาดใต้ตา
นวลละออหันไปหยิบกระดาษทิชชู
“วางไว้ได้เลยค่ะ”
นนท์วางซองลงช้า ๆ
“หมอ”
“ฉันอ่านแฟ้มอยู่ค่ะ”
เขามองหน้าแฟ้มที่ยังเปิดอยู่หน้าเดิม ก่อนลากเก้าอี้มานั่งเยื้องโต๊ะ
“งั้นผมนั่งเงียบ ๆ ตรงนี้”
เธอพยายามยิ้ม แต่ริมฝีปากสั่นเสียก่อน
นนท์ไม่ได้ถามว่าใครทำให้ร้องไห้ เขาหยิบแก้วน้ำไปเติม แล้ววางกลับในตำแหน่งที่เธอเอื้อมถึง
“วันนี้มีคนมาหรือครับ”
นวลละออพยักหน้า
“ฉันน่าจะรู้อยู่แล้ว”
“รู้อะไร”
เธอเงียบไปนาน
“ว่าบางเรื่อง…ฉันอาจคิดไปเองคนเดียว”
นนท์ก้มมองมือของตัวเอง
เขามีคำพูดมากมายที่อยากบอก ทั้งคำที่เก็บไว้มานานและคำที่อาจทำให้เธอหันมามองเขา
แต่เมื่อเงยขึ้นเห็นน้ำตาของเธอ เขาก็กลืนมันกลับลงไป
“วันนี้ยังไม่ต้องตัดสินตัวเองก็ได้ครับ”
“ฉันไม่ได้อยากร้องไห้”
“ไม่เป็นไรครับ”
เธอเม้มปาก พยายามหายใจให้สม่ำเสมอ แต่ยิ่งกลั้น น้ำตาก็ยิ่งไหล
นนท์ลุกไปปิดประตูที่แง้มอยู่ แล้วกลับมานั่งข้างเธอ
“ผมอยู่ตรงนี้นะ”
นวลละออก้มหน้า มือกำทิชชูจนยับ
นนท์ยื่นมือออกไปช้า ๆ เมื่อเธอไม่ได้ถอย เขาจึงวางมือลงบนไหล่เธอเบา ๆ
“พักสัก 5 นาทีก็ได้ แฟ้มไม่หนีไปไหนหรอก”
เธอหัวเราะออกมาสั้น ๆ ทั้งน้ำตา
“คุณพูดเหมือนพี่อิ่มเลย”
“ถ้าพี่อิ่มอยู่คงบังคับให้กินข้าวก่อนด้วย”
เสียงหัวเราะหายไป นวลละออยกมือปิดหน้าอีกครั้ง นนท์ขยับเก้าอี้เข้าใกล้เพื่อส่งทิชชูให้
ประตูเปิดในจังหวะนั้น
ภูเมืองยืนอยู่พร้อมแฟ้มคำให้การ
สายตาเขาหยุดที่มือของนนท์บนไหล่เธอ ก่อนเลื่อนมาที่ใบหน้านวลละออ
เธอรีบเช็ดน้ำตา
นนท์เอามือออก แต่ไม่ได้ลุกหนี
“ผมเอาคำให้การมาให้” ภูเมืองพูด
“วางไว้ได้ค่ะ”
เขามองแก้วน้ำ เก้าอี้สองตัวที่อยู่ชิดกัน แล้วมองเธออีกครั้ง
“หมอเป็นอะไร”
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“ร้องไห้ขนาดนี้—”
“เธอยังไม่พร้อมคุยครับ” นนท์พูดเสียงเรียบ
ภูเมืองหันไปหาเขา
“ผมถามหมอ”
“ฉันเหนื่อยค่ะ” นวลละออตอบ ก่อนสองคนนั้นจะพูดต่อ “ขอพักหน่อย”
ภูเมืองวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ข้างถุงขนมที่พิชญาทิ้งไว้
เขาเห็นกระดาษโน้ต แต่ไม่ได้หยิบอ่าน
“เรื่องภาพวันนั้น ผมยังไม่ได้อธิบาย”
นวลละออมองเขา ดวงตาแดงจนภูเมืองรู้สึกเจ็บขึ้นมาโดยไม่รู้ต้นเหตุ
“คุณกลับไปคุยกับคุณพิชญาก่อนเถอะค่ะ”
เขาขมวดคิ้ว
“เกี่ยวอะไรกับพิชญา”
“เธอรอคุณอยู่”
ภูเมืองยังยืนอยู่ แต่นวลละออหันกลับไปทางหน้าต่างแล้ว
นนท์เลื่อนแก้วน้ำเข้าไปใกล้เธออีกนิด
ภูเมืองมองการเคลื่อนไหวนั้น กำแฟ้มในมือแน่น ก่อนคลายออก
“ผมจะกลับมาคุย”
ไม่มีคำตอบ
เมื่อเขาออกจากห้อง โทรศัพท์ก็สั่น
ข้อความจากพิชญาปรากฏขึ้น
ญาอยู่หน้า รพ.นะคะ เอาข้าวมาให้ พี่เจอหมอหรือยัง
ภูเมืองหยุดกลางทางเดิน
เขาอ่านประโยคสุดท้ายอีกครั้ง
ก่อนพิมพ์กลับไปเพียงคำถามเดียว
เมื่อกี้คุณขึ้นมาหาหมอใช่ไหม
